بازگشت احمدی نژاد با رای

بازگشت احمدی نژاد با رای دادن

شبیه دولت قبلی این را هم از خلال گفت وگو با فعالان سیاسی می توان دریافت و هم از میان شعارهای تبلیغاتی خود نامزدها 

مخرج مشترک دولتی که ابراهیم رئیسی، باقر قالیباف یا احیانا مصطفی میرسلیم تشکیل خواهند داد، قاعدتا چیزی شبیه دولت نهم احمدی نژاد خواهد بود. به جز خاستگاه اصولگرایی شان، در هرکدام رگه های پررنگی از شعارها، وعده ها و ایده های احمدی نژاد یافت می شود.

در مقایسه با سه نامزد اصولگرا، رئیسی فعال تر از دو نفر دیگر ظاهر شده است، احتمالا به خاطر اینکه سابقه اجرائی کمتری نسبت به دو نامزد دیگر دارد و نیاز است بیشتر دیده شود؛ برای همین هم تعداد و حجم سخنرانی هایش، سفرهایش و حضورش در فضای مجازی و شبکه های اینترنتی بیش از قالیباف و میرسلیم بوده است.

اما رئیسی چه می گوید؟ ابراهیم رئیسی مانند احمدی نژاد بر فراجناحی بودن تأکید دارد؛ بر اینکه حزبی و جناحی نیست و مستقل آمده است. رئیسی گفته نباید به هیچ کس و هیچ جریان سیاسی ای وام دار بود.

… این در حالی است که او گزینه نخست جمنا (جبهه مردمی نیروهای انقلاب) بود و آنچه تا این لحظه به چشم می آید، این است که جریان اصولگرا حتی بیش از قالیباف پای رئیسی ایستاده است. چندین جریان و چهره سیاسی تا این لحظه از رئیسی اعلام حمایت کرده اند؛ اما از قالیباف نه. در حوزه سیاسی هنوز شاهد ایده خاصی از سوی قالیباف نیستیم؛ اما رئیسی سخنانی کلی در این زمینه زده است که در آن هم هیچ نشانی از توسعه یا فضای باز سیاسی دیده نمی شود.

شاخص ترین گفته رئیسی این بوده است: «تلاش در جهت ایجاد وحدت گفتمانی و عملی میان همه دلبستگان به نظام فارغ از اختلاف سلیقه ها». آیا مقصود رئیسی از این گفته، این است که او دولتی ائتلافی تشکیل خواهد داد؟ وحدت گفتمانی که می گوید، یعنی چه؟ یعنی استفاده از هر دو جناح در دولتش؟ اگر این طور بود، اصولگرایان باید خواستار تداوم دولت نیمه اصلاح طلب نیمه اصولگرای روحانی بودند نه تغییرش! آذر منصوری می گوید: «وجه مشترک رقبای روحانی، مخالفت با توسعه سیاسی است.

پیشینه آنها مؤید این است که اگر مسئولیتی در دست بگیرند، فضای سیاسی کشور مجدد به سمت و سوی دولت احمدی نژاد پیش خواهد رفت. شاید یکی از وجوه برجسته تفاوت روحانی با نامزدهای رقیبش همین باشد. مسیری که کج دار و مریز در چهار سال سپری شده است، در صورت پیروزی هرکدام از رقبای او، کاملا می تواند به فضای دوران احمدی نژاد بازگردد».

ساختار اداری – اقتصادی

رئیسی از تحول در ساختار مدیریتی کشور هم سخن گفته؛ اگرچه برنامه ای درباره چگونگی این تحول ارائه نداده است. احمدی نژاد هم منتقد ساختار مدیریتی کشور بود و می گفت می خواهد طرحی نو دراندازد؛ انحلال سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور در دولت قبل، در راستای همین تحول مدیریتی بود.

رئیسی از مسکن مهر دفاع کرده و آن را یک پروژه ملی دانسته و از تعطیلی آن گلایه کرده است. هم قالیباف و هم رئیسی بر معضل بی کاری انگشت گذاشته اند؛ اما راه حل هایی که پیشنهاد داده اند، باز هم رویه دولت پیشین را یادآوری می کند.

مثلا رئیسی گفته یارانه سه دهک پایین جامعه را افزایش می دهد؛ این یعنی او هم مانند احمدی نژاد طرفدار توزیع پول است و به دنبال اجرای دم دستی ترین مفهوم از عدالت؛ یعنی عدالت توزیعی. قالیباف هم گفته پنج میلیون شغل ایجاد می کند. سعید لیلاز، روزنامه نگار و کارشناس اقتصادی، درباره اینکه مدل دولت احتمالی اصولگرایان در حوزه اقتصادی چه خواهد بود، به «شرق» گفت: «در غیاب احمدی نژاد، قالیباف و رئیسی گفتمان مستقلی در حوزه اقتصاد ندارند.

فقط بلدند روی چالش ها دست بگذارند. راه حل ندارند. روی مشکلاتی دست می گذارند که بسیاری از آنها ساختاری و مزمن است و بسیاری دیگر را احمدی نژاد ایجاد کرده است. مثلا ما تا پیش از دولت احمدی نژاد با معضل معوقات بانکی، بحران بانکی و بحران تأمین اجتماعی و صندوق های بازنشستگی بدهکار روبه رو نبودیم.

بحران فزونی گرفتن هزینه های جاری بر هزینه های عمرانی را نداشتیم. خیلی جالب است که نامزدهای اصولگرا روی بحران هایی دست می گذارند که جریان منتسب به آنها مسبب آن بوده است. آنچه قالیباف درباره میزان اشتغال گفته، نیازمند رسیدن به رشد اقتصادی ۴٠درصدی است؛ درحالی که بالاترین رشد اقتصادی تاریخ بشر، متعلق به کشور شوروی با ١٨ درصد بوده است که البته هم استثنایی بوده و هم ١٣ میلیون کشته برجای گذاشته است».

لیلاز درباره دفاع رئیسی از پروژه مسکن مهر می گوید: «این سخن نشان دهنده عمق بی اطلاعی ایشان از اقتصاد است. ایشان نمی داند اگر تقاضایی درکار نباشد، نمی توان تولید کرد. الان ما ١۵٠ هزار دستگاه مسکن مهر بدون متقاضی و دو و نیم میلیون واحد مسکونی خالی داریم. با توجه به ازنفس افتادن رشد جمعیت، این یعنی بخش مسکن برای همیشه در موتور محرکه اقتصادی ایران از کار افتاده است».

لیلاز می گوید نامزدهای اصولگرا همان ایده احمدی نژاد و نظریه «جان مینارد کینز» را دنبال می کنند. مسکن مهر یک ایده سوسیالیستی کلاسیک در علم اقتصاد است که ۴٠ درصد پایه پولی بانکی تاریخ کشور را در یکی، دو سال ایجاد کرد و صدها هزار واحد خالی روی دست دولت گذاشت.

کاری که شد، این بود که ٢٠ میلیون خانوار مالیات دادند که یک ونیم میلیون سر خانه هاشان بروند. از سال ٨٩ به بعد که مسکن مهر به اجرا درآمد، رشد اقتصادی ایران از نفس افتاد و سؤال مهمی که باید از رئیسی پرسید، این که اگر مسکن مهر موفق بود، با توجه به اینکه منابع ارزی دولت ایشان سه تا چهار برابر دولت خاتمی بود، چرا سرعت متوسط رشد اقتصادی دولت قبل، یک سوم دولت خاتمی بود.

وقتی نامزد دیگر اصولگرا می گوید در چهار سال درآمد سرانه را دو و نیم برابر می کنیم؛ یعنی اصلا هیچ اطلاعی از اینکه رشد اقتصادی در دنیا چطور است، چه منابعی نیاز دارد و چقدر تورم می آفریند ندارد. اینها بنا دارند سیاست های انبساطی دولت احمدی نژاد را دنبال کنند. اظهارات رئیسی و قالیباف نشان دهنده فقدان بینش روشن درباره علم اقتصاد است».

سیاست خارجی

ابراهیم رئیسی و باقر قالیباف هنوز در برنامه هایشان اشاره ای به سیاست خارجی نکرده اند؛ اما محتمل است که سیاست خارجی این دو ملغمه ای از سیاست خارجی احمدی نژاد و سعید جلیلی باشد. نشانه های دیگری هم می توان برای تصویر سازی از آینده سیاست خارجی برشمرد؛ مثلا علیرضا زاکانی از منتقدان سفت و سخت دولت فعلی در مجلس گذشته و از مخالفان برجام و سیاست هسته ای دولت برای یک روز به سمت ریاست ستاد رئیسی انتخاب شد.

او با محمدجواد ظریف هم زیاد تنش داشته است. زاکانی حتی یک روز عنوان ریاست ستاد انتخاباتی رئیسی را هم برعهده گرفت. هیچ بعید نیست که زاکانی در دولت احتمالی رئیسی سمتی در حوزه سیاست خارجی کسب کند.

فریدون مجلسی، کارشناس سیاست خارجی به «شرق» می گوید: «آقای رئیسی به هیچ وجه سابقه حضور در امور اداری اقتصادی- سیاسی را که لازمه ریاست جمهوری است ندارد. ایشان ظاهرا فرصتی هم برای کسب آگاهی در این زمینه ها نداشته؛ چون از سن ایشان آن چنان که برمی آید، هنگام رخ دادن انقلاب اسلامی نوجوان یا جوان بوده و کمتر از ٢٠ سال داشته اند و بعد هم وارد خدمات قضائی شده اند و مردم هم با همان جنبه های قضائی ایشان آشنا هستند.

آینده سیاست خارجی دولت رئیسی را اگر براساس تبلیغات ایشان تا این لحظه بخواهیم تحلیل کنیم، باید بگوییم که بسیار بسیار مبهم است. من خودم بعد از اینکه مقام تولیت آستان قدس به ایشان واگذار شد، اسمشان را شنیدم. شاید برای مردم هم همین گونه بوده است. آن طورکه از اطرافیان و نزدیکان ایشان می شود دریافت، این است که آقای رئیسی برعکس آقای روحانی که به دنبال تعامل با دنیا در حوزه سیاست خارجی است، خواهان یک نوع انزوای سیاسی است».

سیاست فرهنگی

وضعیت فرهنگ در دولت احتمالی اصولگرایان چه خواهد شد؟ آیا ما باز با وضعیتی که در دولت احمدی نژاد روبه رو بودیم، مواجه خواهیم شد؟ عبدالله ناصری با اشاره به اینکه از دو منظر می توان به ماجرای وضعیت فرهنگی در یک دولت اصولگرا نگاه کرد، به «شرق» می گوید: «باورهای قالیباف و رئیسی نسبت به حوزه فرهنگ را هم با نگاهی به عملکرد دو دهه اخیر این دو نفر در مسئولیت هایی که برعهده داشته اند، می توان پی گرفت و هم با ردیابی ایده های جریان اصولگرایی در این حوزه.

مثلا سازمان فرهنگی شهرداری چه عملکردی داشته است؟ عمده بودجه های فرهنگی شهرداری تهران در چه حوزه هایی هزینه شده است؟ پیش بینی قریب به یقین من این است که اگر هرکدام از این دو نامزد اصولگرا روزگاری دولت را به دست بگیرند – که بعید است- رویکرد فرهنگی و جهت گیری های فرهنگی- اجتماعی شان همان هایی است که در دولت گذشته وجود داشته؛ اگرچه در دولت گذشته به واسطه حضور برخی اطرافیان احمدی نژاد گاهی شاهد ایده های نو و بدیع و درعین حال غیرمنتظره هم بودیم که به نظر می رسد این دو بزرگوار فاقد چنین دیدگاه هایی هم باشند و ما شاهد یک انسداد فرهنگی- اجتماعی باشیم؛ انسدادی که در عصر مدرنیته تجلی آن برای نخبگان جامعه نوعی عقب ماندگی فرهنگی- اجتماعی است».

زنان در دولت اصولگرا

هنوز نمی دانیم نگاه قالیباف به حوزه زنان چگونه است. البته عملکردش در دوران شهرداری به خوبی گواه این است که قالیباف خالی از هرگونه نگاه توسعه گرایانه به حوزه زنان است.

در دوران ١٢ساله شهرداری قالیباف بر تهران شاخص حضور زنان به کمّی و کیفی در بدنه شهرداری تغییر خاصی نکرد. هیچ زنی به سمت شهرداری مناطق نرسید؛ مگر در این یک سال آخر. خیلی ها معتقد بودند این انتصاب هم بیش از اینکه حاکی از عقاید یک شهردار باشد، برآمده از نگاه تیم تبلیغاتی او در آستانه انتخابات بوده است.

رئیسی در این زمینه حداقل در زمینه شعار کمی بهتر عمل کرده؛ اگرچه به شعارهای او هم باید با تأمل بیشتری نگاه کرد. شعارهای کلی رئیسی عبارت بوده از اینکه زنان باید مطمئن شوند که حمایت از آنها در اجراست، نه قول و شعار. زنان باید آرامش داشته و در محیط کار و خانه اضطراب نداشته باشند و برای این کار باید اطمینان یابند که سازوکارهای مدیریتی کشور حامی آنهاست.

سهم زنان در پیشرفت بسیار مهم و جدی است». رئیسی هیچ برنامه مشخصی برای بهبود وضعیت زنان ارائه نداده؛ اگرچه در کلیپی که از خود منتشر کرده و در آن درباره همسرش صحبت کرده، صحبت هایش به اعتقاد برخی متفاوت از هم قطارانش بوده است.

آذر منصوری درباره اینکه وضعیت زنان در دولت احتمالی یک اصولگرا – خواه رئیسی و خواه قالیباف  چطور خواهد شد، می گوید: «اساسا ما در پیشینه رفتار نامزدهای اصولگرا هیچ جایگاه گفتمانی ای که حاکی از اعتقادشان به عدالت جنسیتی باشد، نمی بینیم.

برای قضاوت درباره عملکرد احتمالی آینده شان کافی نیست که به سخنان و شعارهایشان گوش دهیم؛ اگرچه آنها هم متوجه شده اند که برای جذب رأی ۵٠ درصد جامعه نیاز است که شعارهای متفاوتی بدهند. این در حالی است که باید دید کسانی که الان به عنوان نامزد انتخاباتی مطرح شده اند، در زمان مسئولیت خود تا چه حد توانسته اند شعارهایشان را محقق کنند.

فرقی هم ندارد؛ چه کسی که رئیس جمهوری مستقر بوده و چه نامزدهایی که در مسندی دیگر حضور داشته اند. عملکرد همه آنها را می توان ارزیابی کرد. اساسا به میزانی که دولتی موافق توسعه باشد و در جهت تحقق توسعه پایدار و متوازن تلاش کند، توجه جدی به بحث زنان خواهد کرد. این موضوع را که توجه دولت ها به بحث زنان در حد شعار است یا نه، باید در عملکرد دولت ها دید.

دولت گذشته دولتی بود که یک وزیر زن در کابینه خودش داشت؛ اما در مجموع مشارکت سیاسی زنان در دولت قبل به شکلی قیاس نشدنی به نسبت ادوار قبل از خود کاهش یافت یا نرخ اشتغال که در دولت خاتمی ١٧ درصد بود، به ١٠ درصد رسید و الان در دولت روحانی این رقم به ١٣ درصد رسیده است. در دولت قبل شکاف جنسیتی با بیشترین شتاب ممکن افزایش یافت، ولی در دولت روحانی هم شاخص مشارکت سیاسی افزایش یافته و هم روند نزولی آن متوقف شده است؛ تاجایی که در آخرین گزارش، وضعیت مان یک عدد بهبود یافته است.

هدف مشترک؛ تکرارنشدن دولت روحانی

برای نمایندگان فراکسیون ولایی، دیدار با «باقر قالیباف» نسبت به بررسی گزارش برجام انگار اهمیت بیشتری داشت؛ قرار بود صبح دوشنبه کمیسیون امنیت ملی پنجمین گزارش وزارت خارجه درباره اجرای برجام را بررسی کند که به گفته سخنگوی کمیسیون امنیت ملی، «از آنجایی که فراکسیون نمایندگان ولایی با قالیباف نشستی داشت، تشکیل جلسه کمیسیون فوق العاده امنیت ملی و سیاست خارجی امکان پذیر نبود».

«سیدحسین نقوی حسینی» به «خانه ملت» گفت: «با این شرایط بررسی پنجمین گزارش وزارت خارجه از برجام به تعویق افتاد». همین جلسه ای که نمایندگان فراکسیون ولایی به بحث برجام ترجیح دادند، محلی شد برای حمله قالیباف به دولت مستقر و آشکارکردن هدف مشترک خودش و رئیسی؛ تکرارنشدن دولت روحانی.

به گزارش «فارس» او در این جلسه گفته که «در مقطع انتخابات همه ما یک هدف مشترک داریم و آن، این است که همه ما مصمم هستیم که این دولت تکرار نشود؛ چراکه ادامه این دولت به معنای آن است که آرمان های انقلاب و مسائل اقتصادی کشور در خطر است؛ این هدف مشترک من و آقای رئیسی است».

منبع : تحقیقستان

افشاگری,اخبار جدید,افشاگری نیوز,افشاگری روز,افشاگری جدید,افشاگری

همچنین ببینید

177 اصل قانون اساسی

۱۷۷ اصل قانون اساسی

۱۷۷ اصل قانون اساسی  در این مقاله به شرح مختصر تمام ۱۷۷ اصل قانون اساسی …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *