موراکامی و سال زیارتش

موراکامی و سال های زیارتش

به گزارش تحقیقستان : رمان آخر موراکامی همان گونه که عنوانش می گوید بدون هرگونه تمثیل های دراماتیک روی زندگی واقعی و معمولی هرکسی در اطراف تأکید می کند و می توان آن را سبک خاص خود موراکامی دانست

هاروکی موراکامی» در میان نویسندگان معاصر یک رمان نویس منحصربه فرد محسوب می شود چون باوجوداینکه میلیون ها نسخه از کتاب هایش در کشورهای مختلف به زبان های مختلف فروش رفته،اما ظاهراً هنوز روی نوع نوشتن و سبک آئینی خود پابرجا مانده است.

در فوریه سال ۲۰۱۳ وقتی ناشر ژاپنی آثار وی از چاپ آخرین رمانش خبر داد، پیش فروش آن در سایت آمازون ژاپن رکورد بی سابقه ای ثبت کرد که در روزهای اول به۳۰۰هزار نسخه رسید.

عصر روز عرضه رمان، جلوی کتاب فروشی های توکیو صف های بلندی تشکیل شده بود و یک هفته بعد از انتشار رمان موراکاموی به چاپ هشتم و فروش یک میلیون نسخه رسید. مشابه این استقبال تنها برای تعداد معدودی کتاب مثل مجموعه هری پاتر اتفاق افتاده است.

درروی جلد آخرین کتاب موراکامی، تنها از نام خانوادگی خود استفاده کرده است، چرا که واضح است که وی به یک برند جهانی تبدیل شده است و نام خانوادگی اش تنها روی جلد برای فروش بالای کتاب کافی است.

ولی هنوز هم یک سؤال در مورد موراکامی و آثارش باقی مانده و آن این است که آیا محبوبیت بالای موراکامی در سراسر جهان تأثیری روی نوشتن او گذاشته است؟ آیا داستان هایی که این اواخر از موراکامی شنیده می شود اختراعی جدید محسوب می شود یا اینکه تنها شهرت موراکامی باعث فروش این کتاب ها می شود؟

البته نگاه به کتاب آخر با عنوان «سالهای زیارت رفتن تسوکورو تازاکی بی رنگ(رنگ پریده)» به بعضی از این سؤالات جواب می دهد و بعضی را هم بدون جواب رها می کند.

درواقع موراکامی دو نوع رمان می نویسد که یک نوع حماسی و شخصیت محور است که در رمان های چوب نروژی، جنوب مرز، غرب خورشید دیده می شود. نوع دیگر رمان های موراکامی بیشتر از اولی جاه طلبانه و آرمان گرایانه است که معمولاً با عناصر ماورایی آمیخته می شود که رمان های تعقیب گوسفند وحشی(۱۹۸۹)، سرزمین عجایب و پایان جهان (۱۹۹۱)، سرگذشت پرنده کوکی (۱۹۹۷) از این دست هستند.

در رمان های اخیرش نیز سبک جدیدی مشاهده می شود که نوعی ترکیب رئالیسم و استفاده از عناصر جادویی و علمی تخیلی و حتی افسانه های ژاپنی است که به خوبی در رمان سه جلدی ۱Q84 مشهود است.

در این داستان ها معلوم نیست نویسنده چه می خواهد بگوید؟ ازیک طرف دنیای واقعی را مجسم می کند و از طرف دیگر از عناصر ماورایی استفاده می کند که کمتر به داستان ارتباط پیدا می کند.

سوکورو رنگ پریده شاید در دسته اول جای گیرد و به گونه ای واکنشی اضافه های رمان ۱Q84 باشد که بیشتر روی شخصیت خود موراکاموی تأکید می کند و در حقیقت داستان خودش را می گوید.

در این کتاب داستان مرد جوان و تنهای ژاپنی گفته می شود که زندگی اش تحت تأثیر حادثه ای قرارگرفته است. در نگاه اول این داستان نتیجه انزوای نویسنده از دوستان خود در سال های اخیر است که البته مثل کارهای گذشته موراکامی فراوان از تشبیه و استعاره استفاده می شود.

قهرمان داستان یعنی تسوکورو در گروهی از دوستانش قرار دارد که برای هرکدام رنگی مثال می زند که در بین آن ها خودش را بیگانه ،مایوس و رنگ پریده و کسل خطاب می کند.

بعضی وقت ها به خودکشی فکر می کند ولی حتی انرژی این کار را هم ندارد. به جای آن مثل یک ایستگاه متروک ترجیح می دهد دور از مردم زندگی کند و با اطرافیان روابط محدودی داشته باشد.

تا اینکه «سارا کیموتو» را ملاقات می کند. رمان آخر موراکامی همان گونه که عنوانش می گوید بدون هرگونه تمثیل های دراماتیک روی زندگی واقعی و معمولی هرکسی در اطراف تأکید می کند و می توان آن را سبک خاص خود موراکامی دانست.

سبکی که بخشی از آن ازموسیقی الهام می گیرد و بخش دیگرش مربوط به تجربه های شخصی نویسنده از واقعیت ها و حوادث اطرافش است.

شخصیت های داستان های موراکامی به خصوص در آخرین رمانش همان طور که آرمان هایی ماورایی دارند با همان شدت و حدت به زندگی معمولی مشغول هستند و این همان سبک موراکامی است که شبیه زندگی است و شاید چیزی فراتر از آن…

منبع:تحقیقستان

افشاگری,اخبار جدید,افشاگری نیوز,افشاگری روز,افشاگری جدید,افشاگری

همچنین ببینید

متن عالی برای شب قدر

متن عالی برای شب قدر

متن عالی برای شب قدر  شب های نوزدهم, بیست و یکم و بیست و سوم …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *