مفهوم سلامت اجتماعی از چند دهه پیش مدنظر سلامت‌اندیشان در جهان قرارگرفته و امروزه به رکنی اساسی در تعریف سلامت تبدیل شده است. متفکران اخلاق بر این باورند که اخلاقی زیستن با سلامت اجتماعی، پیوندی بنیادی و عمیق دارد.

۱۰ مشخصه افرادی که سلامت اجتماعی دارند:

۱- افرادی که سلامت اجتماعی دارند، از گفت‌وگو نمی‌گریزند و زمانی نیز که در حال گفت‌وگو هستند، اول می‌فهمند و سپس در پی فهماندن‌اند.

۲- در سلامت اجتماعی، جدل و اقناع طرف مقابل، جای خود را به گفت‌وگوی معطوف به راه حل می‌دهد.

۳- در این مقوله از سلامت، افراد به همان اندازه که انتظار حمایت‌گری دارند، حمایت می‌کنند و البته به همین دلیل همیشه از حمایتگری دیگران بهره‌مندند.

۴- فردی که مدام در پی پیوستن و گسستن از دیگران است، از نظر اجتماعی سالم نیست. حفظ طولانی‌مدت روابط اجتماعی و صمیمیت و پایش و آب و دانه دادن به روابط انسانی، شرط سلامت اجتماعی است.

۵- اعتماد به سلامت اجتماعی عنصری محوری است. اینکه حکم کنیم به همگان یا باید بدبین بود یا بی‌خیال و خوش‌بین، سلامت اجتماعی را مخدوش می‌کند. مهم است که آدمی بداند به چه کسی، در چه جایی و تا چه حد اعتماد کند.

۶- فردی که در پی سلامت اجتماعی است، موفقیت دیگران را جشن می‌گیرد و آنها را به موقع تایید می‌کند، از کنایه زدن پیاپی به اطرافیان پرهیز می‌کند و در مدار انتقاد مدام از دیگران نمی‌افتد.

۷- یک فرد سالم اجتماعی، سقف جهانش بسیار از سقف خانه‌اش بلندتر است و راجع به جامعه فکر می‌کند، دغدغه و تحلیل اجتماعی دارد.

۸- افرادی که سلامت اجتماعی دارند، می‌توانند دور هم جمع شوند بی‌آنکه محور دور هم بودنشان، چیزی مثل قلیان باشد. این افراد به‌دلیل لذت بردن از حرف‌های مشترک‌شان و تبادل عقایدشان کنار هم می‌نشینند. فرد سالم از این منظر می‌تواند اطرافیان را برای یک سفر هماهنگ و سازماندهی کند بی‌آنکه تا آخر سفر، کار به دعوا یا دلخوری و تنش بکشد.

۹- هوش اجتماعی افراد واجد سلامت اجتماعی بالاست.

هوش اجتماعی ۴ جزء دارد:

۱-۹- توان سازماندهی گروهی

۲-۹- مهارت شنیدن و فهماندن

۳-۹- الگوی رفتار ارتباطی قاطع توام با احترام

۴-۹- داشتن تحلیل‌ها و نظرگاه‌‌های اجتماعی

۱۰- کسی که می‌تواند خود را در جامعه پیرامونش نشان دهد و جایگاه مناسبی برای خود دست و پا کند، از نظر اجتماعی سالم است. حواسمان باشد که شأن اجتماعی با پست و مقام و ثروت و شهرت یکی نیست.

درنگ کنیم؛ تصویری که ما از خودمان داریم نتیجه نگاه دیگران به ماست.