مثل نویسی عاقل نکند تکیه به دیوار شکسته
متمایز بودن بارز ما از حیوانات، داشتن عقل و اراده و تصمیم گیری ما است برخلاف حیوانات که براساس غریزه ی خود عمل می کنند، انسان با عقل و هوش خود، تمام مشکلات را از پس راه خود کنار می زند و از کوچک تا بزرگ ترین تصمیمات را با تکیه به عقل خود می گیرد.
آدم عاقل تمام جوانب را در نظر گرفته و در مسیر پر پیچ و خم زندگی تمام موانع را یکی پس از دیگری پشت سر خواهد گذاشت. اما در این مسیر با افراد زیادی برخورد خواهد کرد و گاهی از سر نیاز به عده ایی تکیه می کند اما آدم عاقل به هر کسی در این راه تکیه خواهد کرد؟!
عده ایی از آنها همانند دیوار شکسته ایی اند که تکیه به آن تنها تو را فرو می ریزاند و از پیشرفت و ترقی باز می دارند. آدم عاقل هرگز به دیوار شکسته تکیه نخواهد کرد
زیرا دیوار شکسته خیلی زود می افتد و تو را نیز به همراه خود از عرش به فرش می رساند.اما انسان عاقل اگر نیازمند به تکیه گاهی داشت، قبل از هر کاری باید از استواری آن دیوار اطمینان حاصل کند.
تا مبادا دیوار آن نیز شکسته باشد. به نظر من بهترین تکیه گاهی که هرگز ترک برنمی دارد یا نمی شکند پروردگار یزدان است.
انسان عاقل با تکیه و توکل بر پروردگار در مسیر زندگی به دیوار الهی تکیه می کند و با یاری از آن روز به روز دیوار را برای خود بلندتر خواهد کرد و آن بالا خواهد رفت تا اینگونه هم تکیه گاهش محکم تر شود و هم خود به درجات بالاتری دست یابد.
نتیجه گیری:
انسان خود باید با زیرسازی قوی، دیواری استوار از خود بسازد تا در کنار تکیه به خدا به خود تکیه کند زیرا در این هرج و مرج روزگار که هر کدام از دیوارها ترکی برداشته اند، نه اطمینانی باقی مانده است و نه امیدی که آدم عاقل به آن دیوار تکیه کند.
