غزل خورشید و مه – فال حافظ

غزل خورشید و مه – فال حافظ

غزل شماره 447 دیوان حافظ احتمالا حاصل کار ایام جوانی شاعر و مربوط به سال‌هایی است که این شاعر خوش سلیقه، آثار جاویدان نظامی مطالعه می‌نموده است. غزل خطاب به دوست قدیمی و یک شیخ است که گویا وقتی حافظ راه عشق و رندی برمی‌گزیند، با حافظ کینه‌ورزی کرده است. بیت آخر شاهدی بر این ادعاست که خواجه شیراز، قرآن را از حفظ بوده است.

فال حافظ با معنی و تعبیر کامل و تفسیر بیت به بیت غزل شماره 447 حافظ را در تحقیقستان بخوانید.

غزل خورشید و مه – غزل بیا با ما مورز این کینه داری – غزل 447 حافظ

بیا با ما مورز این کینه داری

که حق صحبت دیرینه داری

نصیحت گوش کن کاین در بسی به

از آن گوهر که در گنجینه داری

ولیکن کی نمایی رخ به رندان

تو کز خورشید و مه آیینه داری

بد رندان مگو ای شیخ و هش دار

که با حکم خدایی کینه داری

نمی‌ترسی ز آه آتشینم

تو دانی خرقه پشمینه داری

به فریاد خمار مفلسان رس

خدا را گر می‌دوشینه داری

ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ

به قرآنی که اندر سینه داری

غزل شماره 447 حافظ با صدای علی موسوی گرمارودی

نتیجه تفال غزل شماره 447 حافظ :

به نظر می‌رسد که دوستی قدیمی تو را رنجانده است و از این سبب با او رفتار خوبی نداشتی؛ عصبانیت خودت را کنترل کن. با خشم و کینه به هیچ جا نمی‌رسی. دوستان صمیمی‌ات را از خود مرنجان. بهتر است با تعقل و تدبر پیش بروی و دوستانه با مسائل و مشکلات روبرو شوی. از دوستان خیرخواه کمک بطلب و اگر به تو نصیحتی کردند، گوش بده. به الطاف بی‌انتهای خداوند ایمان بیاور و قرآن بخوان. از دارایی‌ات چیزی به فقیران ببخش.

معنی و تفسیر غزل شماره 447 حافظ – معنی غزل بیا با ما مورز این کینه داری

بیت اول

بیا با ما مورز این کینه‌داری
که حق صحبت دیرینه داری

بیا و با ما این‌طور کینه‌توز مباش و دشمنی مورز، چرا که بر ما حق دوستی قدیمی داری.

✦✦✦✦

بیت دوم

نصیحت گوش کن کاین در بسی به
از آن گوهر که در گنجینه داری

به اندرز من گوش فرا‌دار که این پند همچون مروارید، از جواهری که در خزینه خودت داری باارزش‌تر است.

✦✦✦✦

بیت سوم

ولیکن کی نمایی رخ به رندان
تو کز خورشید و مه آیینه داری

هیهات، تو که ماه و خورشید آینه‌گردان و نشان دهنده جمال تو هستند، رخسارت را به مردم رند آزاده نشان نمی‌دهی.

✦✦✦✦

بیت چهارم

بد رندان مگو‌ ای شیخ و هش دار
که با حکم خدایی کینه داری‌

ای زاهد، از رندان بدگویی مکن و بر حذر باش زیرا با بدگویی کردن گویی با قضا و قدر الهی دشمنی می‌کنی.

✦✦✦✦

بیت پنجم‌

نمی‌ترسی ز آه آتشینم
تو دانی خرقه پشمینه داری

آیا از سوز دل شعله‌ور من نمی‌ترسی؟ تو خوب می‌دانی جامه‌ای که پوشیده‌ای از پشم بوده و آتشگیر است. یعنی آه من خرقه تو را می‌سوزاند.

✦✦✦✦

بیت ششم

به فریاد خمار مفلسان رس
خدا را گر می‌ دوشینه داری

اگر از شراب شب پیش چیزی برایت باقی مانده، برای خاطر خدا، به‌وسیله آن تهیدستان بی‌نوا را که از خماری استمداد می‌طلبند، دریاب.

✦✦✦✦

بیت هفتم

ندیدم خوش‌تر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری‌

ای حافظ، سوگند به قرآنی که در قلب و از حفظ داری، از شعر تو دلپذیرتر چیزی ندیدم.